Giclee, papier welinowy Arches, 77 x 59 cm, oprawiona w ramę oraz w podwójne passe – partout ze złotymi sliperami.
Wydawca - Felix Rosenstiel's Widow & Son.
Referencje - A. Blondel, Tamara de Lempicka, Catalogue raisonné, 1921-1979, Lausanne, 1999, no. B.93, ilustracja str. 171
Modelką dzieła Tamary Łempickiej " Błękitna godzina" znanego również pod innym tytułem " Kobieta na tle żagli" była najprawdopodobniej Ira Perrot (właśc. Ira de Perrot) bliska przyjaciółka i wielka muza Tamary Łempickiej a przez pewien czas również kochanka. To właśnie portrety Iry Perrot należą do najbardziej zmysłowych i intymnych dzieł artystki z lat 20. XX wieku. Łempicka często malowała ją w sposób posągowy, niemal „zamrożony” w ruchu, co idealnie widać na tym obrazie. Tytuł „Niebieska godzina” odnosi się do pory dnia tuż przed świtem lub tuż po zachodzie słońca, kiedy światło przybiera specyficzny, szary ,chłodny odcień. Widać to w tonacji tła i cieniach na ciele modelki. Geometryczne formy za plecami kobiety przypominają żagle statku, co dodaje kompozycji dynamiki i nowoczesnego, podróżniczego charakteru, tak uwielbianego przez elitę lat 20. To wczesne Art Deco – widać tu jeszcze pewne wpływy kubizmu (uproszczone bryły), ale już połączone z typową dla Tamary gładkością i elegancją.
Literatura:
T. de Lempicka, Annotated Photo Albums, Houston, 1923, no. 63. (illustrated).
K. de Lempicka-Foxhall & C.L. Phillips, Passion by Design, the Arts and Times of Tamara de Lempicka, New York, 1987.
E. Thormann, Tamara de Lempicka, Kunstkritik und Künstlerinnen in Paris, Berlin, 1993, no. 59.
Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 19 Katalog wystawy retrospektywnej Tamara de Lempicka / Tra eleganza e trasgressione (Villa Medici, Rzym 1994).
Tamara de Łempicka była urodzoną w Polsce malarką, znaną z charakterystycznego stylu Art Deco, który łączył elementy kubizmu i neoklasycyzmu z nowoczesną wrażliwością. Zyskała rozgłos w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku, szczególnie w Paryżu, gdzie stała się częścią kręgów bohemy i arystokracji. .
Na jej obrazach często pojawiają się eleganckie, stylizowane portrety bogatych i modnych osób, a także nagie postacie, wykonane z wysokim połyskiem, niemal rzeźbiarskim. Jej twórczość uosabiała bogactwo i hedonizm okresu międzywojennego, a dzięki arystokratycznym koneksjom i wystawnemu stylowi życia zyskała przydomek „Baronowej z pędzlem”.
