[ĆMIELÓW] Mieczysław Naruszewicz (Warszawa 1923 - 2006) - Polska - Lata 50-60 XX wieku - New Look - Dziki Kot (Porcelana, Design , Ceramika, Wzornictwo, Figurka, PRL)

Wymiary: 14 cm x 11,5 cm
Figurka kota produkcji legendarnej polskiej fabryki porcelany w Ćmielowie. Wyrób wykonany w stylu New Look z charakterystycznymi płynnymi kształtami, miękkimi krawędziami i syntetycznym ujęciem formy. Wpisze się w gusta miłośników nowoczesnych form z vintage duszą.
Sygnowana na spodzie C-209-727
Mieczysław Naruszewicz (Warszawa 1923–2006) był polskim rzeźbiarzem i projektantem przemysłowym, szczególnie cenionym jako autor kameralnych rzeźb ceramicznych produkowanych przez polskie zakłady porcelany i porcelitu. W katalogach aukcyjnych występuje przede wszystkim jako projektant figurek wykonywanych m.in. w Ćmielowie, Bogucicach, Wałbrzychu, Chodzieży i Tułowicach.
Największe znaczenie Naruszewicza wiąże się z powojennym wzornictwem ceramicznym. Należał do grona projektantów, którzy w latach 50. i 60. XX wieku stworzyli nowoczesny język polskiej figurki porcelanowej: syntetycznej, dekoracyjnej, uproszczonej formalnie, a jednocześnie pełnej obserwacji natury. Jego projekty wpisują się w ten sam krąg zjawisk co prace Lubomira Tomaszewskiego, Hanny Orthwein czy Henryka Jędrasiaka, współtworząc dziś rozpoznawalny kanon polskiego designu okresu odwilży.
Projektował przede wszystkim figury zwierząt: koty, lisy, ptaki, pantery, żubry, psy, pawiany, słonie i inne niewielkie formy dekoracyjne. Do znanych projektów należą m.in. „Leżąca kotka” z 1958 roku, „Siedzący lis” z 1957 roku, „Bocian” z 1959 roku, „Żubr”, „Pantera”, „Kaczka w podlocie”, „Pawian”, „Pies owieczka” oraz „Sikorka”. Fabryka AS Ćmielów odnotowuje, że przełomowym momentem dla powrotu do produkcji dawnych wzorów było odtworzenie w 2000 roku kultowej „Leżącej kotki”, zaprojektowanej przez Naruszewicza w 1958 roku.
Cechą charakterystyczną jego projektów była redukcja formy do płynnej, zwartej sylwetki. Naruszewicz upraszczał anatomię zwierząt, eliminował nadmiar detalu, łączył kończyny z bryłą i ograniczał liczbę punktów podparcia. Dzięki temu figurki zyskiwały nowoczesny, niemal rzeźbiarski charakter, dobrze dostosowany do technologii porcelany. Ten styl — połączenie dekoracyjności, funkcjonalnego myślenia projektowego i syntetycznej obserwacji zwierzęcia — sprawia, że jego prace są dziś łatwo rozpoznawalne i cenione przez kolekcjonerów powojennej ceramiki.