Adam Hoffmann (1918-2001)
Łóżko, 1968
węgiel/papier, 37,5 x 50 cm
Studia rozpoczął w 1938 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim i w prywatnej szkole rysunku i malarstwa Alfreda Terleckiego. Podczas okupacji studiował w Kunstgewerbeschule, a w latach 1945-48 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (w pracowniach malarstwa Władysława Jarockiego i Eugeniusza Eibischa oraz grafiki Konrada Srzednickiego). Pedagog w liceach plastycznych w Katowicach i Krakowie, a później w ASP w Krakowie, w katowickiej filii, i w Krakowie na Wydziale Grafiki. Rysownik, malarz, zajmował się też plakatem. Adam Hoffmann był rówieśnikiem artystów z Grupy Krakowskiej, przyjaźnił się z Jerzym Nowosielskim i Jerzym Skarżyńskim, ale jako twórca pozostawał w opozycji do nurtu awangardy malarskiej. Stworzył własny, indywidualny świat. Głównym tematem sztuki Adama Hoffmanna jest relacja między kobietą i mężczyzną, którą przedstawiał groteskowo, karykaturalnie i sarkastycznie. Przywoływał motywy biblijne (Salome), mitologiczne (Porwanie Europy) i szekspirowskie, ale właściwie stworzył własną ikonografię. Patrzący na rysunki artysty w pierwszej chwili widzą świat, który wydaje im się po prostu brzydki, ale później dla wielu będzie fascynujący, odkryją mądrość autora, i że świat widziany jego oczami jest niezwykle śmieszny.
Adam Hoffmann uczestniczył w wystawie młodej plastyki w "Arsenale" w Warszawie w 1955 roku. Wśród wystaw indywidualnych wymienić można wystawy w Warszawie - rysunku i malarstwa w Kordegardzie (1966) i rysunku w Zachęcie (1972), a także rysunku w Krakowie w Pałacu Sztuki (1973). W 2003 roku Muzeum Narodowe w Krakowie zorganizowało wielką wystawę retrospektywną dzieł artysty "Adam Hoffmann. Rysownik".
