miedzioryt, akwaforta, papier czerpany, wym. arkusza 47x28,5 cm, sygn. l.d.: B. Picart direx oraz B. Picart del. 1730
Analogiczna praca znajduje się w kolekcji British Museum.
Rycina przedstawia klasyczną wizję piekieł z mitologii greckiej i rzymskiej. Na pierwszym planie widoczny jest Charon kierujący łodzią pełną potępionych dusz na rzece Styks, a w tle rozgrywają się dantejskie sceny z udziałem grzeszników.
Seria wydana w Amsterdamie w 1733 roku przez księgarza Zachariasa Chatelaina nie była całkowicie nowym projektem artystycznym, lecz genialnym, luksusowym remakiem. Cała koncepcja wizualna opierała się na XVII-wiecznej edycji Tableaux du Temple des Muses (Paryż, 1655), do której rysunki stworzył flamandzki mistrz baroku Abraham van Diepenbeeck, a wygrawerował je legendarny Cornelis Bloemaert. Bernard Picart wziął na warsztat kompozycje van Diepenbeecka i tchnął w nie nową ekspresję. Co ciekawe, grafiki z tej serii odbijano przy użyciu dwóch osobnych płyt miedziorytniczych: matryce centralne Bloemaerta zostały oczyszczone i uzupełnione, a Picart zaprojektował i wygrawerował zupełnie nowe, niezwykle bogate, ornamentalne ramy (bordiury), które otaczają każdą ze scen.
Bernard Picart (1673–1733) był wybitnym francuskim miedziorytnikiem, rysownikiem i ilustratorem, stał się jedną z kluczowych postaci europejskiego oświecenia. Urodził się w Paryżu w rodzinie artystycznej – jego ojciec, Étienne Picart, był znanym grawerem królewskim. Bernard kształcił się w paryskiej Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby, m.in. u Charles’a Le Bruna. Choć początkowo pracował w Paryżu, jako hugenota (protestant) zmagał się z ograniczeniami religijnymi we Francji. Po tragicznej śmierci pierwszej żony i dzieci, w 1710 roku zdecydował się na stałe opuścić kraj i osiąść w Amsterdamie. Tam ożenił się ponownie z Anną Vincent, która pomagała mu w prowadzeniu interesów. Stał się tam jednym z najbardziej płodnych i cenionych ilustratorów swoich czasów, współpracując z czołowymi wydawcami. Picart zyskał sławę dzięki monumentalnym cyklom graficznym, które łączyły precyzję artystyczną z ambicjami encyklopedycznymi. Jego najsłynniejsze dzieło to Cérémonies et coutumes religieuses de tous les peuples du monde (1723–1743), stworzone we współpracy z Jeanem-Frédériciem Bernardem. Składało się z setek rycin przedstawiających obrzędy religijne z całego świata (w tym unikalne na tamte czasy, obiektywne przedstawienia rytuałów żydowskich i islamskich). Równie słynny jest cykl Le Temple des Muses (Świątynia Muz) (1733). To seria 60 rycin ilustrujących mitologiczne sceny z Metamorfoz Owidiusza.
