XXw/Polska: Polski Orzeł (Sokół) Straż Ogniowa

W drugiej połowie XIX wieku na terenie wszystkich trzech zaborów dynamicznie rozwijały się polskie straże ogniowe. Podstawowym celem istnienia tych organizacji była z jednej strony walka z pożarami, z drugiej zaś były one nośnikami polskich idei obywatelskich i patriotycznych. Tworzone najczęściej przez przedstawicieli lokalnych polskich, wyposażone w własne umundurowanie, sztandary, regulaminy i komendy były były jakąś namiastką polskich służby mundurowych, budząc także oczywiste skojarzenia z oddziałami wojskowym. Tendencja ta najbardziej uwidoczniła się w stosunkowo liberalnym zaborze austriackim, gdzie w roku 1902 zezwolono na używanie przez polskie straże ogniowe oznaki w postaci “sokoła” z literami “SO”(“Straż Ogniowa”) na piersi. Wśród polskich poddanych Franciszka Józefa nie było tajemnicą że strażacki “sokół” jest nim tylko z nazwy dla ominięcia przepisów, a naprawdę jest formą polskiego orła. Co ciekawe, oznaka ta po roku 1918 została w niezmienionej formie zachowana. Egzemplarz wykonany matrycowo z złoconej blachy alpakowej. Piękna patyna. Wymiary: 10,7 x 15,6 cm. Stan zachowania obiektu ukazany na załączonych zdjęciach.