Najwyższy nominał pierwszych biletów zdawkowych II RP (emisja z 1924 roku) - charakterystycznej serii, której ikonografię łączyło umieszczenie wzorów monet, które zastępowały oraz warszawskich monumentów (dla 50 groszy pomnika księcia Józefa Poniatowskiego).
Były one emitowane bezpośrednio przez Ministerstwo Skarbu (a nie bank emisyjny). Stanowiły uzupełnienie obiegu pieniężnego w momencie odczuwalnego braku na rynku bilonu monetarnego. Zrealizowano wówczas nominały od 1 do 50 groszy, ale tylko 3 najwyższe z nich (10, 20 i 50 gr) nie były przedrukami.
